May 9, 2020

April 11, 2020

The house we lived on was located on the main road. If we walked a few feet past the Mandi, there was a drawing school. As I was interested in drawing and coloring, my aunt pushed me to go and inquire. What would a ten year old go and ask? I was hesitant and scared to go and speak. Unhappy to approach, unable to talk back, cursing my ill fate, I mustered all my courage and went and asked the instructor cum owner of the place if they would teach me art. His name was Harish. A middle aged man. He said they don't teach kids my age and you have to have completed at least 7th grade and have to prepare for a state level examination. As relieved as I could be, I went and reported the same at home. One would leave it at that. But my aunt wouldn't. She persists me to go and convince him to teach me. Not sure if it was my pale face or my determination; he agreed to teach me. 
        Today if I am able to draw a line properly or make a rangoli well, the credit is his. I learnt the art of sharpening a pencil there. Though sharpeners were in use by then, I learned that a pencil has six edges and you keep sharpening each edge and sharpen the lead only to your desired thickness. I learned the variety of shades a pencil could carry. From HB, 2B to 8B to H9 and the magic you can do with those shades. I was taught that art doesn't mean filling in the pictures with colors, or using the sketch pens in a disorderly manner. He did not let me draw any other picture for an year except vertical & horizontal lines, semi circles and curves..If my strokes are thin, that's where I learnt. I haven't come across an art teacher like him who teaches the basics like he does. I tried to find for both my kids and couldn't. May be I won't ever. I owe you, Harish sir. 
                  I remembered something when I say pencils. Unlike kids today, we did not have hundreds of pencils and dozens of erasers. Each of us were given one. Before the end of the week, my sister's pencil would be as short as finger. Upon asked at home, we wouldn't tell the truth, right? Secret behind the pencil length is someone said that if you stored the pencil shavings in a note book, it would produce peacock feathers. Now tell me, how many of you tried that? 
              Meanwhile my sister joined in a classical dance school and she would walk more than a kilometer, crossing a railway track and lot of traffic. So, we moved to another home opposite to Ushodaya Junior college. It was owned by a popular contractor 'Mallesam Mestri' who owned many houses...More memories to come...
మా ఇల్లు మెయిన్ రోడ్ మీద ఉండేది. అదే రోడ్లో ఇంకొంచెం ముందికి వెళితే, రేఖ చిత్ర పాఠశాల. మనకేదో కొద్దిగా బొమ్మలు వేయటం ఇంటరెస్ట్ అని మా పిన్ని వెళ్ళి కనుక్కోమంది. పదేళ్ళ పిల్లని. నేనేమని వెళ్ళి అడుగుతా. ఎంత నసిగినా వినదే. బిక్కు బిక్కు మనుకుంటూ  వెళ్ళి అడిగా. హరీష్ సర్ అయన పేరు. ఆయన అన్నారు, "ఇంత చిన్న పిల్లలకి నేర్పించను. కనీసం ఏడో తరగతిలో అన్నా ఉండాలని." ముక్క వచ్చి ఇంట్లో కక్కానుఈవిడ వదలదే నన్ను. అయినా పర్లేదు. వెళ్ళి కన్విన్స్ చెయ్యి. నాకు డ్రాయింగ్ అంటే చాలా ఇష్టమండి. ఎలా ఐనా నేర్పించండి అని బతిమాలాడమంటుంది. ఏడవలేక, ఎదురు చెప్పలేక, నాలో నేనే గొణుక్కుంటూనా కర్మని తిట్టుకుంటూ మళ్ళా వెళ్ళా. నేను డ్రాయింగ్ ఎక్జామ్ రాయనండి సెవెంత్ వచ్చే దాకా. అయినా పర్లేదు నేర్పిస్తారా అని అడిగాను. నా బేల మొహం చూసో, లేక పాపం పిల్లకి ఇంత  శ్రద్ధ వుంది అని కాదనలేకనో తేలీదు కానీ, ఆయన నేర్పించటానికి ఒప్పుకున్నారు.
     ఇవాళ రోజున ఏదన్నా ఒక గీత తిన్నగా గీయగలుగుతున్నా, ఒక ముగ్గు వేయటం వచ్చినా, అది ఆయన చలవే. పెన్సిల్ చెక్కటం ఒక కళ అనేది అక్కడే నేర్చుకున్నాను. అప్పటికే షార్పనర్లు వచ్చినా, పెన్సిల్ కి ఉన్న ఒక్కో కోణం మీద చెక్కుతూ వెళ్ళాలని, కావలిసినంతనే పదును పెట్టుకోవాలని తెలుసుకున్నాను. పెన్సిళ్ళలో HB, 2HB - 8HB నుండి 9H దాకా షేడ్ లు వుంటాయని, వాటితో లెక్కలేనన్ని మ్యాజిక్కులు చేయొచ్చని...డ్రాయింగ్ అంటే, బ్రష్ పట్టుకుని రంగుల్ని పులమడం కాదు, ఎగుడు దిగుడుగా స్కెచ్ పెన్నులతో బరకటం కాదు అని అర్ధం చేసుకున్నదీ అక్కడే. ఒక సంవత్సరం పాటు నాతో నిలువు, అడ్డం, ఏటవాలుగా గీతలు, అర్ధ చంద్రాకారాలు తప్ప ఆయన ఒక్క బొమ్మ వేయించలేదుఇప్పటి వరకు అలాంటి బేసిక్స్ నేర్పించే డ్రాయింగ్ టీచర్ తారసపడలేదు. మా ఇద్దరి పిల్లలకి వెతికాను. దొరకలేదు. బహుశా దొరకరు కూడా.  I owe you, Harish Sir.    
           పెన్సిళ్ళు అంటే గుర్తొచ్చింది. ఇప్పుడు పిల్లల్లాగా మాకు  వందల కొద్దీ  పెన్సిళ్ళు, డజన్ల కొద్దీ  ఇరేసర్లు ఉండేవి కాదు. చెరొకటి ఇచ్చే వారు. కానీ వారం తిరగకముందే మా చెల్లి పెన్సిలు అరిగిపోయేది. ఇంట్లో వాళ్ళకి అర్ధం అయ్యేది కాదు. ఎంత అడిగినా రహస్యం చెప్పము కదా. ఇంతకీ రహస్యం ఏమిటంటే, పెన్సిలు చెక్కిన పొట్టుని పుస్తకంలో దాచి పెడితే, నెమలి పించాలు పుడతాయని ఎవడో చెబితే, మనం దాన్ని అనుసరణలో పెడితే, ఇంట్లో వాళ్ళకి తెలిసిపోయి, నాలుగు తన్ని, మరుసటి రోజు నుండి పెన్సిలు కొలిచి పంపేవారు. ఎంత మంది అలా పెట్టారో నిజం చెప్పండి.
          ఇంతలో మా చెల్లిని కూచిపూడి డాన్సులో చేరిపించారు. చిన్న పిల్ల కిన్నెరసాని థియేటర్ దాకా ఒక్కతే నడుచుకుంటూ  వెళ్ళి వచ్చేది. తనకి దగ్గరగా ఉంటుంది అని గుట్టల బజార్లో ఉషోదయ జూనియర్ కాలేజికి ఎదురుగా మల్లేశం మేస్త్రి గారి మూడు గదులు ఉన్న పెద్ద పోర్షన్ లోకి  మారిపోయాము. మరిన్ని జ్ఞాపకాలతో, మరలా వస్తా....

April 6, 2020

ఖాన్ గారి డాబా మీద ఏవో తోళ్ళు లాంటివి వేళ్ళాడేసే వాళ్ళు. ఏదో మాంసం. ఎర్రగా, పొడుగ్గా, వేలాడుతూ ఉండేవి. వాటికి ఉప్పు, కారం పట్టించి ఉండేవి. వాళ్ళ పిల్లలతో ఆడుతూ, అవి ఎండాయి అనుకుంటే, వాళ్ళతో పాటు మేము చిన్న ముక్కలు చించుకుని తింటా ఉండే వాళ్ళం. వాళ్ళ అక్కలు అప్పుడప్పుడూ చెకింగ్ కి వస్తే మాత్రం అందరం ఒక ముఠా అయ్యిపోయే వాళ్ళం. చికెన్ అయితే కాదు. నాకు చికెన్ కి, మటన్ కి తేడా అమెరికా వచ్చి, సొంతగా వంటలు చేసే దాకా  తెలీదు.  అమెరికాలో దుకాణాల్లో బీఫ్ జెర్కి చూసినప్పుడల్లా నాకు అవే గుర్తొస్తాయి. 
                    మేము ఉంటున్న బిల్డింగుకి ఎదురుగా ఒక బాగ్ రిపేర్ షాపు ఉండేది. ఆ షాపో, పక్క షాపులో నుండో ఎప్పుడూ  మైనే ప్యార్ కియా,  జెగదేక వీరుడు అతిలోక సుందరి పాటలు వస్తూ ఉండేవి. 89లో నన్ను అలరించిన రెండు పాటలు: కాబూతర్ జా జా...అబ్బనీ తీయని దెబ్బ...అవి వినటానికి కాబోలు, ఇంటి ముందున్న రెండు అడుగుల క్యారిడార్లో నుంచుని వేలాడే వాళ్ళం. ఎందుకో, ఎలానో తెలీదు కానీ ఆ షాప్ లో అన్న తో పరిచయం అయింది. ఒకసారి పెద్ద మిక్కీ మౌస్ కార్డ్ బోర్డ్ మీద వేయించుకున్నా ఆ అన్నతో. ముక్కు మొహం తెలీని వాళ్ళతో ఫ్రెండ్ షిప్ ఏంటి అని తిట్లు కూడా పడ్డట్టు గుర్తు. 
                            మొదటి అంతస్థు మెట్లు ఎక్కిన వెంటనే, కుడి వైపుకి ఫాస్ట్ కిరాణా గోడౌన్ ఉండేది. సరుకులు పాకింగ్ అంతా అక్కడే జరిగేది. అక్కడే మనం స్టాంప్ బుక్కులో ఏమేమి నొక్కేయాలో ప్లాను వేసింది. మధ్యలో ఖాన్ గారి కుటుంబం ఉండేది. చివరికి ఉన్న రెండు గదుల వాటాలో మేము ఉండే వాళ్ళం. మెట్లు ఎక్కిన వెంటనే, ఎడమ వైపు పిట్ట గోడ దెగ్గర నుంచుంటే, కింద మండీ కనిపించేది. ఇంక ఎండా కాలం మండీలో మామిడి పళ్ళు, గుట్టలు గుట్టలు.. అసలు ఆ ముచ్చట చెప్పలేనిది. వందల్లో కాయాలు. అవి మిగల పండిపోయి, కుళ్ళి పడేస్తుంటే, లోపల నుండి వచ్చేది బాధ...వర్ణనాతీతం. లారీ నిండా పళ్ళు గుమ్మరిస్తుంటే, పసుపు పచ్చని దుప్పటి పరిచినట్టు, నాకు అంత పొయెటిక్ గా చెప్పటం రాదు. దీనితో ఊహించేసుకోండి ఎంత అందంగా ఉండేదో...
                 మా ఇంటికి స్కూల్ బస్  స్టాప్ పది నిమిషాల నడక. బస్సు పొతే మళ్ళా స్కూల్లో దింపే వాళ్ళు ఉండరు. ఎందుకంటే మా స్కూల్ ఊరి అవతల ఎక్కడో. అందుకని, చచ్చినట్టు టైంకి రెడీ అయ్యిపోయే వాళ్ళం. మెట్రో హోటల్ని ఆనుకుని మా హౌస్ క్యాప్టెన్ గోపి ఇల్లు. తను ఎప్పుడో టెన్త్ లో క్యాప్టెన్ అయ్యాడు కానీ, నేను ఇప్పటికీ క్యాప్టెన్ అనే పిలుస్తా. జెమ్ ఆఫ్ ఎ  గై. నీతో ఎప్పుడూ అనలేదు కానీ, నీ లాంటి వాళ్ళు ఇవాళ రేపు చాలా అరుదు అబ్బాయ్ ...గోపి ఇంటి ముందర బస్సు వచ్చే దాకా, అందరు ఆటలు. గోపి తెలిస్తే, వాళ్ళ అమ్మ, వాళ్ళ నాన్న, వాళ్ళ చెల్లి, వాళ్ళ నాయనమ్మ కూడా తెలియాలిసిందే అందరికి. ఎందుకంటే, మేము బస్సు స్టాప్ లో కన్నా, వాళ్ళ ఇంట్లోనే ఎక్కువ ఆడే వాళ్ళం. ఇంట్లోకి బయటకి ఎన్ని సార్లు పరిగెత్తినా, వాళ్ళ ఇంట్లో వాళ్ళు ఏమీ అనేవారు కాదు. అందరి పేరెంట్స్ అంత  చిల్ గా  ఎందుకు ఉండరో?  మా ఇల్లు వాళ్ళ ఇంటికి దగ్గర కాబట్టి, వేసవి సెలవుల్లో, ఇంకొంచెం ఎక్కువ సార్లు ఆడుకునే వాళ్ళం. 
                  అబ్బా....ఒక్కసారి వెనక్కి వెళ్ళి టైం అలా ఆగిపోతే ఎంత బావుణ్ణు ?
Some kind of meat strips would be hanging on Khan saab's terrace. They would be long and red marinated with salt and chili powder. Playing with their sons, we would sometimes stop and tear the dried ends and munch. If their sisters came to check on us, all of us would be one team and say nothing. I did not know the difference for chicken or mutton until I came here and started my own cooking. Whenever I see  beef jerky in the stores here, it reminds me of the meat strips on the terrace.
                 There used to be a bag repair shop across the road. I don't know if it was from that shop or its next shop, songs from 'Maine Pyaar kiya' (Kabootar jaa jaa) and  'Jegadeka Veerudu, Atiloka Sundari' would keep playing from morning to night. I think it's because of those songs, that we would hang in the three feet corridor all day long. Don't remember how, but I made friends with the 'anna' (brother) in the shop. And once for a competition, I even took his help to draw a big mickey mouse on cardboard. Later, I got an earful from the family for making friends with strangers. Lol.
          As soon as we climbed the stairs from the ground floor, on the right side was the warehouse of 'Fast Kirana and General Stores' where all the grocery packing was done. It is in this godown that I remember scheming to get my hands laid on Uncle's stamp collection. Khan saab's family lived in the middle portion. And we lived in the two room tiny portion at the end. On the left side of the stairs, was a small parapet wall where you could stand to see the 'Mandi' downstairs. Summers were a real treat to stand there and watch truck loads of Mangoes come and go in and out of the Mandi. When those mangoes would overripe and would be trashed, our hearts would ache to no end. Viewing those hundreds of plump, juicy mangoes would only make us starve for lunch at breakfast time.
               Our school bus stop was a ten minute walk from where we lived. If we missed the bus, there is no way we could go to school as our school was in the outskirts of the town. So, we would always get ready in time and not miss the bus at all. The bus stop was in front of Metro Hotel entrance. Our House Captain Gopi's house was next to Metro Hotel. Though he has become our Captain in his 10th standard, I still call him Captain. Gem of a guy. Dude, I never tell this to you but guys like you are a rarity. Till the bus arrives, we would all play inside his house. Unlike other parents, his family never yelled at us for running in and out of the house. If you know Gopi, you will also know his mom, his dad, his sister and his grandma. We would spend more time in their house than waiting for the bus. As my house was closer to theirs, we had extra chance to go and play at their house.
                         Ah!! How I wish time froze....