July 3, 2017

Ever watched a movie that's not in your language? Of course, all of us must have watched a movie or a documentary that's not in the language we speak or understand. Then, how do we understand it? Mostly, by reading the sub-titles. Unless one is multilingual. Ever wondered who writes the subtitles for these movies? I haven't ever thought about it. But I can say there were many times I laughed my head off reading the subtitles of songs and some true translations.

When I had to communicate in a language other than mine, English was always the medium of communication or Hindi sometimes. When I read some really good books in Telugu, I would think, how wonderful would it be if this book is in English and vice-versa. I also thought I could translate some essays or articles but the thought never went beyond that.

A couple of weeks back, a very good friend of mine called me out of the blue and says, she needs my help for a stage show they are doing for a cause. I was surprised as of how I could help her as I had already done the monetary contribution for the cause. I asked what it was and she said, I need to write the subtitles in English for the Telugu play. I was laughing at it and her for asking me to do that job. I said, what can I do? I just do some random scribbling here and there once in a while. She says, no you can do it and you must do it. I thought, Okay. Let me try.

When the thought to translate occurred me, I thought it's quite simple and easy to translate if you know both the languages. And also to translate from Telugu to English is much easier as the former is my native language and I have a command on the lingo. It never occurred me how difficult the task of translation is. However, I learned that speaking and writing are two different things. 

Translating a book is different from writing subtitles. When a 200 pages book is translated, it could be translated into 175 pages or 225 pages. It could be a bit longer or a bit shorter. The writer has the liberty to expand or contract. Whereas, while writing the subtitles for a movie or a play, we cannot take those liberties. The subtitles have to be short and crisp. The audience has to read it before the next scene is up or the lag time is really annoying. We should also make sure that all the sentences cannot be converted into true translations. It sounds very comical to read true translations. 

At the end, I would like to thank all those wonderful writers who mastered multiple languages and mastered the art of writing subtitles. Without you, how could I have watched all those national and international movies and TV serials?  Thank you, Manasa for believing in me and giving this opportunity. Hope I didn't end up true translating and write silly lines. All I can say is this experience has given me more satisfaction than writing hundreds of test cases and testing hundreds of defects for my work over the last decade. This has reminded of all the words that I have forgotten over the years and felt wonderful.

Have you ever translated anything? What's your experience? Please share.

P.S: And the cause I am talking about in the post is, Aarti for girls. Please do your bit if you can. All my Bay area friends and art lovers, don't miss the chance to attend a mind blowing performance at  @ Chabot Performing Arts Center, Hayward on the July 8th, 2017, Saturday!

March 29, 2017

Our little Ammu is growing and will be turning 8 in a couple of weeks. I see her losing her innocence slowly as we gradually inch towards more conversations than observations. Not sure if I will be doing a conversation series but here are a few musings before the innocence completely goes away. :)

This was almost a couple of years back. We were driving and I point to her:
 "Ammu, this is Sunflower"
"Yes, they turn in the direction of the Sun."
"Amma, they are dancing! That is their exercise Amma"
and she giggles
I giggle too :)

As soon as I reach home, Ammu was ready to be dropped at a class. I gave few instructions to S to complete pending tasks. She heard me muttering to myself...so many things to do..
Then she says: "Yes Amma because you are a mom"
Me: Ya
A: Amma, I think if you are in ammamma's tummy and if you are a baby; maybe you will think, I want to be a boy.
Me: Why do you think I would think like that?
She goes on to recite the exhaustive list of chores I manage to do in a day right from packing lunches in the morning to cleaning up the kitchen at night. If you are a boy, you don't have to do all of this stuff.
I sigh!
A: I don't want to be a girl
Me: Why?
A: Because when I grow up, I have to become a mother and then I have to do lots of work like you.
Me: Ummm...I distracted her and changed the topic for a later discussion.
Only if we had a chance to do that? 😊

We both sit at the main entrance to enjoy the warmth of the evening sun. (Read as Heat 😉). 
Me: "Ammu, Did you know your friend xxxxx has her dinner by 6.30 PM?"
Ammu in her cockiest voice: "What kind of dinner is that? at 6.30 PM? 
And then she sleeps at 7:00 PM?" (Not sure if it was mockery)
Me: "Maybe"
A: "So, she sleeps for 12 hours?"
Me: "I think so.."
(The cockiness continues...)
A:"But I don't want to do that. Because...(pauses) I want to be free (She meant play time)
Amma, This is not a Prison.This is Freedom"....giggles
I look at her. She smiles and says, nobody can be the boss. Stretches her arms wide and repeats..."this is Freedom."
I roll my eyes and see where this is going. 😊
Ammu on the last day of school: "Amma, I will miss all my BFFS"
S asks her, what is a BFF?
Nanna, "you don't know a BFF?
It's best friend forever..I also know what is LOL"
S: and what is that?
Ammu: "laugh out loud. I made up a new one"
S: what is that?
Ammu: "SBB"
Me: "What is SBB? I never heard of that"
Ammu: "Yeah, because I made it.
Stop being bossy!"
It was our turn to LOL.....

March 17, 2017

It was the year 93-94. I was in my Tenth Standard. Our school used to take kids on an excursion once a year. Most of them were one-day trips which were more like a picnic than a tour in itself. The day trips cost around Rs.30-Rs.35. It might look like a meager amount now but back then that was expensive for my family. Every year I begged my mom and she would say we will send you next year. Year after year, I kept waiting for the next one to arrive. Finally, I was in my 10th grade and that was the last year of school. That year the school was taking us to Hyderabad for a couple of days and the cost was Rs.100. I was quite keen on going but very apprehensive in asking mom as the cost was triple the usual price. However, I let my intentions and she agreed to send me that year.

The trip was nothing fancy. No first class train or hi-tech buses. Our school had around five school buses and all the students were loaded into a bus with 2-3 teachers to accompany. The bus would start around 10.00 pm at one central point and drop us back at the same place a couple of days later. So, why am I telling all this? Ah!! Parents were dropping their kids off on two wheelers mostly and the affluent in cars which were a few in number in those days. 

Coming to me, mom was single then. Mom couldn't come to drop me because she had to close her tailoring shop and had to go home late. I think she didn't come as it would be hard to find a rickshaw back home at that hour. She arranged a guy who worked with her to drop me at the location. So, how was he to drop me there? On his bicycle.  And I so didn't want this to happen but I didn't have any option either.

I didn't want my friends to see him nor wanted him to come anywhere near the bus.
I asked him to stop at quite a distance and kept saying, " Anna, I can go. you please leave.. you please leave". We know how responsible this brotherly clan is! Though I insisted I could take care of myself, he deemed that it was his responsibility to not leave me alone and made sure I was with my school people. For some reason, I could never forget that incident. I believe mom gave me an earful later. She must have.

I spent a lot of my childhood not fitting in, in a lot of different ways. 
                                                                                                   ~Wil Wheaton

As a teen, we are not comfortable with things in general at many levels. I believe it is because we want to fit in. Fit in comfortably in the friends' circles, in the society. It feels awkward to be the odd man out. I was already an odd man out for various reasons. For being loud, for not being pretty, for wearing glasses, for being a Tomboy, for being bold, for standing up for myself. For my father coming and meeting us at school which was odd; for fathers came and saw kids at school only for PTI meetings. I didn't fit in for many reasons I cannot fathom.

What reminds me of this trivial incident after 23 years? My son. Another teen in the making. He is embarrassed if I am standing in the queue to drop him off at the movie theater. The other day he said, "Amma no offense but can you stop babying me?"
Perplexed, I asked: "Babying you? Seriously?" He is embarrassed if I play devotional songs while dropping him off at school. He is embarrassed for everything under the sun. Why? Because he is trying to fit in. No matter which year of the century it is, teens are the same. The circumstances could be different, but the Trying To Fit In is the same. Not just teens, don't we all try to fit in in every phase of life?

Fitting in is boring. But it takes you nearly your whole life to work that out.  
                                                                                                                           ~ Clare Balding
Image Courtesy: Clipartfox.com
Quotes: BrainQuotes

February 13, 2017

He's not the one to buy Chocolates and Roses
But would fill up the gas on a cold winter evening
He's not the one to surprise 
with moonlight dinners or candle lit whispers
He lets me have my evenings 
my gossips with girlfriends
If I am a sucker for surprises, he tags along
Wonders he does on the least expected days
 Cleans the dishes and ponder I do, 
"Could there be a better day than this?"
He never gets a Birthday Card or cake
I learned over the years to care less
And he when I self spurge
Not that he's perfect, Not that I am
We have our own quirks
I love books, perfumes, shoes and everything colorful
and the new found passion for Mallu movies
He's a simple soul who's happy 
with his sports and Clicking pics
He drives me up the wall, I drive him nuts
Yet we manage to get it out, on our evening walks
He's not on my Facebook, neither me on his
We love our own space
The kids do despise, for we are on the same pace
when it comes to them of course
So, would I say, I love you my Valentine?
No, I would thank you though
for being reticent when I look at you for an yes or no
for listening to my sleep deprived stories
each and every morning
Rather pretend that you do
for letting my crazy self be as crazy as I am.
Here's a Happy Valentine's to you and me
Friends ask me at times, "Are you happy?"
and I reply: "Could be better, could be Worse"

P.S: We are not the couple who would murmur sweet nothings and I love yous. We are either too shy or too old to say it any more.
Image Courtesy: Upstore.me

January 21, 2017

గమనిక: నేను ఏ హీరో అభిమానిని కాదు. ఇది ఎందుకు చెబుతున్నాను అంటే, ఈ పోస్టు వ్రాయటంలో బాలకృష్ణ అభిమానిగా ఏమన్నా పక్షపాత వైఖిరి చూపించాను అని మీరు అనుకుంటారేమో అని...ఇది రివ్యూ కూడా కాదు. నేను చూసాను. మీరు కూడా తప్పక చూడండి. ఎందుకు చూడమంటున్నానో చెప్పే ఒక చిన్ని ప్రయత్నం.
గౌతమి పుత్ర శాతకర్ణి. క్రిష్ సినిమా అనగానే ఒక లాంటి ఆదుర్దా. క్రిష్ కి ఎందుకు అభిమానినో రెండు ముక్కల్లో చెబుతాను. ఒకటి, తాను సెన్సిబుల్ డైరెక్టర్. రెండోది, తన సినిమాలు ఒక మూస పద్ధతిలో ఉండవు. దానివల్ల ఎలా ఐనా ఈ సినిమా చూసి తీరాలిసిందే అనుకున్నాను. అందులోను ఒక చారిత్రాత్మక చిత్రం. నేను ఏదన్నా సినిమా చూడాలి అనుకుంటే మాత్రం దాని రివ్యూలు చదవటం, హిట్టా, ప్లాపా, కలెక్షన్స్ ఎలా ఉన్నాయి ఇలాంటివన్నీ పక్కన పెట్టి చూసేస్తాను. ఎందుకంటే, జడ్జిమెంట్ అనేది మన మైండ్ లోకి వస్తే, మనం ఆ సినిమాని ఆ కోణం నుండే చూస్తాము కానీ, సరిగ్గా ఆనందించలేము, అభినందించలేము.
ఈ సినిమా చూసిన తరువాత ఒక హైలో ఉంటాను, ఆ హైలో నుండి బయటకి రావటానికి చాలా సమయం పడుతుంది అనుకున్నాను. కానీ అనుకున్నంత రాలేదు. కారణం నేను చాలా ఎక్కువ ఎక్స్పెక్టేషన్స్ తో వెళ్ళటమే. అది వేరే విషయం అనుకోండి. దాన్ని పక్కన పెడితే, ఈ సినిమాని ప్రతి ఒక్కరు చూడండి. ఎప్పటి చరిత్ర అండి ఇది? రెండు వేల సంవత్సరాల క్రితంది. మన చరిత్ర పుస్తకాల్లో కానీ, పాఠ్యాంశాల్లో గాని దీని గురించి ఎక్కువ చెప్పబడలేదు. అలాంటిదాన్ని ఒక చలనచిత్రంగా తీయాలంటే ఎంత కష్ట తరమైన పనో ఒక్కసారి ఆలోచించారా? అదీ 79 రోజుల్లో? కానీ, అతను చేసి చూపించాడు. హ్యాట్స్ ఆఫ్ టు క్రిష్!
సినిమాలో అన్నిటికన్నా నాకు నచ్చింది, సంభాషణలు. ఎంతో అద్భుతంగా రాసారు సాయి మాధవ్ బుర్రా. వొళ్ళు పులకించి పోయింది అంటే అతిశయోక్తి కాదు. బాలకృష్ణ ఒక్కో డైలాగ్ చెబుతుంటే ఆలా రోమాలు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. ఏ మాట కా మాటే. అలా డైలాగులు చెప్పడం అందరికి రాదు. ఆ భావ వ్యక్తీకరణ ఆయన ఒక్కరికే సొంతం. ఇప్పుడు ఉన్న హీరోల్లో బాలకృష్ణ తప్ప ఇంక ఎవరు ఆ పాత్రకి  సరిరారు. ఆయన లోని ఠీవి, దర్పం, ఆ రాజసం.. అక్షరాలా ఆ శాతకర్ణి మహారాజు మన ముందు ప్రత్యక్షం అయ్యారా అనిపించేలా అబ్బుర పరిచారు. మచ్చుక్కి: "బడుగు జాతి కాదు, తెలుగు జాతి. అధములం కాదు, ప్రధములం. ఈ విశాల దేశాన్ని భుజాలపై మోస్తున్న పునాదులం. వీరులం. వేద భూమి వేరులం." ఈ డైలాగు ఎంత బాగా చెప్పారు అంటే మిగతా డైలాగులకి అన్యాయం చేసినట్లే. ఒకటా రెండా...ప్రతీ మాట ఒక మంచు కడిగిన ముత్యం లాగా వుంది. అలాంటి ముత్యాల సమాహారాన్ని మనకి అందించారు శాతకర్ణి బృందం. ఆయన మీద మీకు ఉన్న దురాభిప్రాయాలు అన్ని పక్కన పెట్టి చూసి రండి. తెలుగు భాష అంటే మక్కువ ఉన్న ప్రతి ఒక్కరూ తప్పక చూడవలసిన చిత్రం. లేకపోయినా వినండి. భాష మీద ప్రేమ పుడుతుంది.
ఇంక మిగతా పాత్రల గురించి క్లుప్తంగా చెబుతాను. వాశిష్టిగా శ్రీయ చాలా అందంగా వుంది. నాజూకుగా, సుకుమారిలా, ఒక రాణిలా మనం ఒక కొత్త శ్రీయని చూస్తాము. చిన్న చిన్న భావాలూ ఎంతో అద్భుతంగా పలికించింది. తన పాత్రకి పూర్తి న్యాయం చేసింది. రాజ మాతగా హేమ మాలిని హుందాగా అనిపించారు. ఎవరికి వారే ధీటుగా నటించారు. పాటలు చక్కగా మాటలు వినబడేలా వినసొంపుగా ఉన్నాయి. కంచె సినిమాలో, "అటు ఇటు....." పాట విన్నాక, చిరంతన్ భట్ కి అభిమాని అయ్యిపోయాను. చాలా రోజుల తరువాత బాలు స్వరం వినిపించింది. సిరివెన్నెల గారి గురించి చెప్పే అంత దాన్ని కాదు. విన్న మీకే తెలుస్తుంది. ఆయన అంటే నాకు అభిమానం కాదు, ఆరాధన. సో.....
అన్ని సినిమాల్లాగే ఈ సినిమాకి కూడా ఇన్ని ప్లస్ పాయింటులతో, చిన్న చిన్న మైనెస్లు ఉన్నాయి. అవి చెప్పి నేను అభిమానులని హర్ట్ చేయదల్చు కోలేదు.:) యుద్ధ నేపథ్యంలో జరిగిన కథ కాబట్టి యుద్ధం ఎక్కువగా చూపబడింది.
సినిమా చూసాక, దీని కన్నా బాహుబలి బావుందే అని అనుకోవద్దు. బాహుబలి ఒక కల్పితమైన కథ. అది ఒక దృశ్య కావ్యం. రాజమౌళి ఒక అద్భుతాన్ని సృష్టించి తెలుగు సినిమాని ఎక్కడికో తీసుకెళ్ళారు. అందరూ అలా తీసుకెళ్ళలేక పోయినా, క్రిష్ తీసుకెళ్ళే ప్రయత్నం చేశారు. ఇది చరిత్ర. మన తెలుగు వారి చరిత్ర. అందరూ తెలుసుకోవలసిన మన కథ.
ఏదన్నా మసాలా,  వెకిలి హాస్యం, చిందులు  కావాలంటే మాత్రం ఈ సినిమాలో దొరకవు. :)
చివరిగా ఒక చిన్న మాట. ఒక సినిమా తీయాలంటే, కోట్లాది రూపాయిల ఖర్చు, సంవత్సరాల తరబడి ఆలోచనలు, నెలలు తరబడి నిద్ర లేని రాత్రుళ్ళు, పగళ్ళు , వందలమంది జనాల సహాయ సహకారాలు కావలి. అలాంటిది మనం అర ఘంట వెతికి ఆన్లైన్లో చూసేస్తే ఏమి బావుంటుంది చెప్పండి? ఎంతో కాదు. ఒక బిర్యానీ కానీ పిజ్జా కానీ తిన్నంత కూడా అవ్వదు :) లాస్ట్ బట్ నాట్ లీస్ట్, "అమ్మో... బాలకృష్ణ సినిమానా అనుకునే వారందరు, ఆహా! బాలకృష్ణ సినిమా బావుంది" అని అంటారు.

ఇట్లు మీ ,
లక్ష్మీ పుత్రిక పృథ్వీ లత